Jong en oud op de barricade. Dubbelinterview Kristof Calvo en Mieke Vogels.

Bij het woord activisme denk je al snel aan de woelige jaren zestig, toen Parijs in brand stond en de Amerikanen massaal betoogden tegen de oorlog in Vietnam. Dit was echter slechts een momentopname. Activisme is iets van alle tijden. En van alle leeftijden… Ook vandaag komen jong en oud overal ter wereld op voor hun rechten en bekommernissen. Ieder op zijn manier. Is er een groot verschil tussen de activisten vroeger en nu? Oudgediende politica Mieke Vogels en Belgiës jongste parlementslid, Kristof Calvo, spreken over hun engagement.

In de politiek doe je de facto aan veel acties en manifestaties mee. (Kristof Calvo)

Jullie zijn beiden zeer actief in de politiek, en daar schuilt onherroepelijk een hele brok activisme achter. Heeft er altijd al een activismebeest in jullie gezeten om de wereld te veranderen? Of is dat pas later gekomen?

Mieke: Ik was al 32 toen ik in de politiek ging, maar ben wel altijd heel actief geweest. Ik kwam uit een generatie die apolitiek was. Wij wilden de wereld veranderen en niet bij een politieke partij gaan, want die waren toch allemaal verzuild en verknocht aan de macht. Zij deden enkel aan politiek om de macht te behouden en niet om de wereld te veranderen.

Was het activisme met de paplepel ingegeven?

Mieke: Nee helemaal niet. Eigenlijk vooral vanaf de middelbare school. Omdat ik een zeer conservatieve godsdienstleraar had…

Kristof: Dé motor van elke verontwaardiging! (lacht)

Mieke: …en die verdedigde dat het normaal was dat mijn vader (arbeider, red.) veel minder verdiende dan pakweg een dokter of advocaat. Daardoor ben ik politiek bewust geworden en Mieke-Vogelsmet allerlei acties beginnen meedoen. Ik ben op mijn 32ste in de politiek gegaan omdat ik ontdekte dat het niet of-of was, beweging of politiek, maar dat beide belangrijk zijn. Dat besef kwam na de grote, historische antirakettenbetoging. Wij liepen met een half miljoen door Brussel en de dag erop stonden die raketten er toch. Dat was zo’n desillusie. En dan besef je dat je ook mee aan die ‘vetpotten’ moet zitten om écht iets te veranderen.

Kristof: Mijn verhaal is iets anders. Vanaf 2003 ben ik mij fel beginnen engageren binnen toen nog Agalev, omdat het politieke forum me meteen aantrok. Omdat dat zo goed is meegevallen, heb ik eigenlijk nooit de behoefte gehad om daarnaast nog aan activisme te doen. In de politiek doe je de facto aan veel acties en manifestaties mee. . Maar er zijn natuurlijk nog vele andere vormen van activisme. Activisme kan absoluut los staan van politiek, maar bij mij is het een beetje de aard van het beestje. Ik heb geen enkele moeite met alle kleine geschreven en ongeschreven regeltjes van de politiek, waar anderen misschien op afknappen. Daarom is het mij zo goed bevallen om me op zo’n jonge leeftijd in de politiek te gooien.

In onze tijd moesten wij samenhokken in een kot om pamfletten te gaan draaien. (Mieke Vogels)

 

Als je de jongeren van nu vergelijkt met de ‘generatie ’68’, lijken ze flauwe miekes geworden. Of zijn jongeren realistischer of zelfs opportunistischer dan toen?

Mieke: Hou het maar bij realisme. Ik denk dat wij veel meer idealisten waren. Ook professoren waren veel politieker. Zij schreven toen manifesten voor verandering! Terwijl zij nu vooral wetenschappers zijn die zich objectief en veel minder maatschappijkritisch opstellen.

Kristof: Ik denk dat het pragmatisme van de huidige generatie zich vooral in de vorm situeert. Het gaat vooral over hoe je dingen probeert te bereiken, met welke instrumenten en via welke fora. En daar is een grote verschuiving. Het heeft niet altijd zin om op straat te komen, dus gaat men andere manieren uitproberen. Maar ik denk dat het wel klopt dat zélfs bij de idealisten van de jonge generatie een soort pragmatisme heerst.

Mieke: De randvoorwaarden waren ook helemaal anders. Nu kan men even een tweet of een mail rondsturen. In onze tijd moesten wij samenhokken in een kot om pamfletten te gaan draaien. Nu is het veel individueler.

Maar die droom om de wereld te veranderen is nog altijd dezelfde bij jongeren?

Kristof: Ja, maar ik denk dat er een gigantische diversiteit is aan projecten waarvoor jongeren kunnen gaan. Nu gaan jongeren eerder zich heel specifiek engageren. Meer ‘gespecialiseerd’. Ik vind het heel moeilijk om één bepaald project te definiëren voor al wie zich maatschappelijk wil engageren. Dat is onmogelijk.

Mieke: Misschien waren wij toen ook wel wat naïever. Bij ons barstten er heel vaak ideologische discussies los tijdens de les. Soms discussieerden we een uur lang. In de jaren ’60 kon ook alles. The sky was the limit. Wij waren ook de generatie die het bijna altijd verder kon schoppen dan onze ouders. Nu is dat helemaal niet meer het geval. Mijn vader was arbeider, mijn moeder huisvrouw en ik ging naar de universiteit. Dat was echt wereldschokkend, ineens een stap hoger.

Kristof: Bovendien krijg je als jongere vandaag heel dikwijls de boodschap dat het in de toekomst enkel slechter kan gaan. “Wij gaan niet opkunnen tegen de ‘groeilanden’ (Brazilië, Rusland, India en China, red.), onze welvaartstaat is te duur …” Dat geloof ik niet en het is ook deels mijn politiek engagement om daar tegen te strijden. We moeten proberen nieuwe perspectieven aan te reiken. Maar het verhaal dat het alleen slechter kan gaan, is nefast.

 

Wij streden tegen vastgeroeste palen. (Mieke Vogels)

 

 

Waar streed de mei ’68-er voor?

Mieke: Wij vochten tegen de vastgeroeste palen. Dat ging héél breed, ook internationaal. De studentenclub van Pol. & Soc. (faculteit politieke en pociale wetenschappen, red.), waar ik toen lid van was, was toen nogal beïnvloed door de maoïsten. Wat ons toen enorm charmeerde, was het feit dat in China studenten ook een deel van het werk op het platteland en in de fabriek moesten doen. België maakte op dat moment een heel nat najaar mee. De boerenbond riep de hulp in van de dienstplichtige soldaten om de suikerbieten mee te oogsten. Toen premier Vanden Boeynants weigerde zijn we met studenten en proffen een weeklang mee op de velden in het Waasland gaan helpen. In het begin waren we met één bus, op den duur met twaalf bussen! Proffen en studenten die samen met de laarzen aan in de klei ploeteren. Dat zie ik vandaag toch niet meer gebeuren!

En waar strijdt de jonge activist nu voor?

Kristof: Je kunt vandaag al veel moeilijker van dé jonge activist spreken. De huidige groep activisten is veel heterogener dan vroeger en heeft veel minder een gemeenschappelijk project dan de generatie van Mieke. Voor mij is het ‘factuurdenken’ belangrijk. Er wordt een gigantische financiële en ecologische factuur doorgeschoven naar een groep die er nooit inspraak in heeft kunnen hebben. Ik ben ecologist, dus mijn drijfveer is een stem geven aan die toekomstige generaties. Bij jongere politieke generaties, waar dan ook in het politieke spectrum, voel ik dat dat ‘factuurprobleem’ meer komt bovendrijven. Maar iedereen zal het natuurlijk anders willen oplossen…

Mieke: Op dit moment ontbreekt het werkelijk aan solidariteit voor de komende generatie.

Kristof: Als die solidariteit zou spelen in het politieke debat, zouden de keuzes die vandaag gemaakt worden gewoonweg niet gemaakt worden. Ik volg als volksvertegenwoordiger klimaat en energie op en als jongere zijn dat toch twee thema’s waar je je ontbijt aan hebt te danken als je ’s morgens opstaat. Als ik vandaag mijn mond opendoe als ‘groene’, dan kan ik misschien iets realiseren waar mensen over 200 jaar nog plezier aan hebben.

 

Dat beestje in Mieke Vogels krijg je NIET dood! (Kristof Calvo)

 

 

Denken jullie ooit dat activismebeestje kwijt te geraken en op een goeie dag te kunnen zeggen: nu is het mooi geweest?

Kristof: Dat beestje in Mieke Vogels krijg je NIET dood! Ik vind dat ongelooflijk hoe zij zich steeds volledig smijt. Zij is minister, partijvoorzitter, schepen … geweest. Ze heeft alles meegemaakt, maar ze kan zich nog steeds in de kleinste details verliezen. Je krijgt haar strijdershart niet kapot!

Mieke: Kristof is nog heel jong, maar het ziet er niet naar uit dat dat beestje hem ooit nog zal verlaten!

Tekst: Vincent Bellinckx

Foto’s: Mieke Vogels en Kristof Calvo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *