Waar willen ze naartoe met de Transatlantic Trade and Investment Partnership?

Wat is die TTIP nu eigenlijk?

Eerst en vooral even duidelijk maken wat de Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) precies inhoudt. Het zijn onderhandelingen tussen Amerika en de Europese Unie die ervoor zouden zorgen dat 13 miljoen nieuwe jobs worden gecreëerd en die de economie stevig naar boven moet krijgen. De discussies tussen beiden partijen is al twee jaar aan de gang en geen enkel finaal akkoord is bereikt. Waarom is hier de vraag.

Enerzijds hebben we duidelijk een van de grootmachten, Amerika, die voelt dat zijn power stilletjes aan wegsmelt tegenover andere grote krachten zoals China. Dus zoekt deze contact met heel wat anderen, waaronder de EU, om krachten te bundelen en zo sterker te komen staan ten opzichte van andere grootmachten op de wereldkaart. Een wederzijds akkoord tussen de VS en de EU om  een open handel zone te creëren over de Atlantische Oceaan zou een mogelijkheid zijn om deze American dream te bereiken.

Dit gebeurt niet van een leien dakje. Er zijn heel wat NGO’s die een zeer sterke positie innemen tegenover de onderhandelingen rondom het akkoord. Elke NGO opsommen is niet haalbaar maar hieronder halen we er een paar aan die pertinente argumenten publiceerden rondom het gevaar van de onderhandelingen tussen beide partijen rondom het TTIP akkoord in verband met de gezondheid van de bevolking en het milieu.

De minder politieke visie tegenover TTIP

De onderwerpen die hieronder besproken worden, zullen vooral handelen over de verschillen in bepaalde wetten. Zo is er onenigheid over het gebruik van hormonen in de rundsproductie aan beide kanten van de oceaan. Bij de EU is dit gebruik niet toegelaten, terwijl in de VS hieromtrent geen wetten bestaan. Verder bespreken we ook de wetten rond het gebruik van ‘Shale gas’, Genetisch gemanipuleerde organismen (GMO’s)en het chloor gebruik om bacteriën op kippen te doden. De punten worden door verschillende NGO’s  aangehaald en elk van hen zet uiteen wat dit als gevolg zou hebben.

Laten we het gebruik van Chemicaliën weer toe?

Als eerste kijken we naar de Seattle To Brussels Network (S2B). Deze groep stelt duidelijk dat als de verschillen tussen de wetten in EU en VS gelijk worden getrokken, dit de regelementen betreffende milieu zullen ondermijnen in de EU. Het aanvaarden van gelijke standaarden zou bijvoorbeeld een kans geven op verlaagde regels rondom ‘Shale gas’. Tijdens het winningsproces van deze gassen komt er methaangas vrij. Deze gassen zijn schadelijk voor het milieu en hebben een grote ecologische voetafdruk. Daarbij heb je voor deze ontginng een heleboel chemicialiën nodig die uiteindelijk in het bronwater terechtkomen en ernstige gezondheidsprobleen kunnen veroorzaken. Dit proces werd op bepaalde plaatsen in Europa volledig verbannen, terwijl het in Amerika nog toegelaten is. Deze vorm van ontginning heeft dus een gevolg voor de gezondheid van de mens en het milieu.

Ook op het gebied van landbouw zouden ze ‘non-tarriff barriers’ willen plaatsen, een open handel waarbij we geen grenzen meer kennen, ook niet op economisch vlak. Europa heeft strengere regels rondom hormonengebruik in de rundsproductie, het gebruik van chloor bij kippen of de GMO’s. TTIP zou het misschien toelaten dat de standaarden gelijk worden gebracht met die van Amerika, waar deze regels betreffende voedselproductie niet van toepassing zijn. Het zou dus een open markt zijn waarbij deze voedingsproducten weer op de EU markt te zien zouden zijn.

Hormonen gebruik in de rundsproductie is geen discussie van vandaag

Een volgende groep die zich bezighoudt met de TTIP onderhandelingen en de mogelijke effecten hiervan is de ‘Friends of the Earth Europe’. Volgens hen zullen ‘Big food’ en biotechnologische bedrijven de restricties op GMO’s en toegevoegde stoffen waarvoor de EU jarenlang vocht verdrijven. Zo werd het hormonen gebruik in de jaren ’80 in Europa onderzocht wegens de ontdekking van borstgroei bij lagere school kinderen in Italië omwille van de aanwezigheid van hormonen in het vlees. De EU richtlijn kwam er officieel in 1996.

De hormonendispuut is geen discussie van vandaag. Ook in het verleden is hierover een handelsgeschil geweest tussen de VS en de EU. Een akkoord betreffende dit werd behouden in de World Trade Organization (WTO). Dit is een van de redenen waarom deze NGO ervoor pleit dat de Europese Commissie, het Europees Parlement, de EU lidstaten en de Amerikaanse overheid gaan voor de gezondheid van de mens en niet enkel voor de economische groei van beide partijen.

Europa moet zijn eigen regels bewaren

Verder hebben we de ‘Sierra Club’ die ook stelt dat de verschillen op reglementair gebied tussen de VS en de EU een probleem vormen voor het maken van dit TTIP akkoord. Zij pleiten ervoor dat een TTIP akkoord de hoogste standaarden aan elke kant blijft bewaren. Een voorbeeld dat zeker wordt aangehaald is het wassen van kippen met chloor. In de EU is er sinds 1997 een verbod op het gebruik van deze behandeling. Pathogen reduction treatments (PRT) wordt gebruikt om microben op vlees of gevogelte te doden. Het wordt als een veilige behandeling gezien door de VS maar de EU verbiedt het gebruik en de import hiervan.

We zien dus 3 duidelijke standpunten van verschillende NGO’s. Alle partijen willen uiteindelijk hetzelfde vermijden. Ze willen niet dat al de wetten worden verlaagd om een open handel te creëren. Ze argumenteren dat TTIP er voor moet zorgen dat de minimumnormen uiteindelijk naar boven gaan. Het verlagen van het veiligheidsniveau zou een duidelijk gevolg hebben op ons milieu. De economische wereld moet volgens deze groepen niet groeien ten kosten van het menselijke welzijn. Ze geven duidelijk een ander standpunt mee dan de EU en de VS zelf waar rationalisme de bovenhand blijkt te hebben.

En wat nu?

Nu luid de vraag: Moet er doorgegaan worden met deze onderhandelingen of leggen we het hele spel beter stil? Het resultaat zal uiteindelijk uitwijzen of er gedacht wordt aan de humane kant van de zaak en dat er niet enkel wordt gekeken hoe de Westerse grootmacht behouden wordt en hoe er enkel gedacht wordt aan de financiële kant van dit alles. Nu nog afwachten wat de uitkomst  van deze onderhandelingen zal zijn.

“Het lijkt een eindeloze discussie maar uiteindelijk hoop ik op een positief resultaat bij deze onderhandelingen voor de standaarden in Europa. We vochten al zo lang om bepaalde gezondheids- en milieuprincipes te kunnen overmeesteren. Hopelijk worden deze principes niet zomaar over boord gegooid.”

© 2015 – Verrekijkers Magazine – Aurélie Petillion

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *