Into the wild in Roemenië

Een city trip, een cruise, of een last minute naar de zon? Er zijn voldoende formules voor een toerist om aan zijn trekken te komen. ‘Niets voor mij’, dacht Sara Tachelet, en ze trok met Bouworde naar een natuurreservaat in Roemenië voor een eigenzinnig vrijwilligersproject. 

Eenmaal hebben we ‘s nachts beren gehoord.

Roemenie-interview

Wat hield het project precies in?

Het vond plaats in het nationaal park Buila Vânturarita, in het hart van Roemenië, vlak tegen de Karpaten. Het park is opgericht in 2004 door Kogayon, een plaatselijke milieuvereniging. Het is hiermee het jongste nationaal park van Roemenië. Het park huisvest diverse diersoorten waaronder lynxen, everzwijnen, wolven en  vooral veel beren. Roemenië herbergt immers de helft van de Europese bruine beren. Door de illegale houtkap op grote schaal, vaak nog in combinatie met stroperij, nemen vele plaatselijke organisaties het heft in eigen handen om deze dieren te beschermen.

In het park zelf moesten de andere vrijwilligers en ik enkele berghutten renoveren, die de organisatie nadien voor onderzoek, verblijf en educatie zou gebruiken. Het was een heel avontuur om telkens tot bij de werkplaats te geraken, vermits het enkel te voet of per paard bereikbaar was. Wanneer we voor extra materiaal richting het dorp moesten, was dat een stevige dagtocht. Drie weken lang  bleven we ‘s nachts in tentjes slapen op een heuvelrug in het park. Per slot van rekening was het een natuurreservaat vol wilde dieren en was een goed uitzicht dus noodzakelijk. Onze mondvoorraad lag een eindje verderop en was omhoog gehesen om geen dieren te lokken. Eenmaal hebben we ‘s nachts beren gehoord, maar ze hebben het uiteindelijk toch niet gewaagd ons een bezoekje te brengen.

kampvuur

Ook geen dansberen op vrije voeten gespot?

Nee, hoewel het mogelijk is dat er in het park enkele gepensioneerde dansberen verblijven. In Oost-Europa was het namelijk een frequent gebruik om voor toeristische doeleinden dansberen te houden. Zo’n groot wild dier in gevangenschap houden bleek helemaal niet zo moeilijk te zijn. Op jonge leeftijd nemen ze de dieren gevangen en vijlen ze de hoektandjes van de beertjes eraf.  Op die manier zijn ze voor het leven verminkt maar kunnen ze mensen geen ernstig letsel meer toebrengen. Nadien wordt er gat geboord door de neus of het gehemelte van de dieren en wordt er een touw doorheen de verse wond getrokken. Het gat wordt in de snuit gemaakt, want dat is het gevoeligste lichaamsdeel van de beer. Als er aan het touw wordt getrokken heeft het dier zo’n intense pijn dat hij volledig overgeleverd is aan de willekeur van zijn eigenaar. Vroeger was het houden van zo’n beren een Roemeense familietraditie en bron van inkomsten. Vandaag de dag is deze wrede praktijk gelukkig bij wet verboden.

hutje

Drie weken lang jezelf afzonderen in de natuur, wat sprak je daaraan aan?

De eerste keer dat ik met Bouworde op vakantie ging, nam ik deel aan een maatschappelijk project. Ditmaal wilde ik een ecologische project helpen uitbouwen. Een eerste voorwaarde was dat het project zich binnen Europa bevond, ik wilde immers niet met het vliegtuig gaan om mijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden. Daarnaast moest het project zelf ook een zekere duurzaamheidsfactor bezitten. Aangezien het in dit geval over milieubescherming ging, was dat zeker het geval. De idee om drie weken volledig afgezonderd te zitten in een stukje ongerepte natuur leek me een geweldige avontuur. Kampvuur maken, tentjes opslagen en ’s nachts het leven in het park horen ontwaken, het is een echte aanrader voor al wie back to the basics wil. Je ziet op die manier ook dieren in het wild, waarvan je anders nooit de kans zou hebben ze van zo dichtbij te aanschouwen. Het project bood een goed evenwicht tussen geven en ontvangen, een win-win situatie.

Waarom heb je ervoor gekozen om into the wild  te gaan met de organisatie Bouworde?

Ik was al een keer eerder mee op bouwkamp geweest en de ervaring was me toen goed bevallen. Bouworde geeft een erg concrete omkadering met voorbereidende workshops. Elke reis legt een focus op ecologie, maatschappij of techniek. De combinatie van een inleefervaring en een vrijwilligersproject, maakt een bouwkampervaring voor mij tot een onvergetelijke belevenis. Bovendien komt dit soort alternatief toerisme ook de lokale bevolking ten goede.

Hutroem

Denk je dat je zo ook meer het authentieke Roemenië hebt ervaren?

Het is een prachtig land vol tegenstellingen met een wondermooie natuur. Extra  interessant aan dit project was dat er lokale Roemenen meehielpen aan de bouw van de hutten. Als onconventionele toerist is de kans op verbroedering met de bevolking op die manier net ietsje groter. Vaak hadden we met deze mensen boeiende gesprekken, gaande van politieke onderwerpen tot alledaagse gewoontes. Een grote frustratie van de modale Roemeen is dat de overheid na toetreding tot de Europese Unie, het land in snel tempo wilde omvormen tot een economisch betekenisvol gebied. De regering begon volop geld te investeren in de zware industrie, maar vergat hierbij de natuurlijke rijkdommen van het land. Van overheidswege was er steun noch stimulans voor projecten zoals milieubescherming. Dat is één van de redenen waarom dit park is opgericht door vrijwilligers. Voor die oprichting hebben ze bovendien jarenlang moeten lobbyen. Als je Roemenië binnenrijdt zie je de eerste twee uren eindeloze velden vol met zonnebloemen. De volgende 90 minuten krijg je niets anders te zien dan industrie, tot je uiteindelijk de ongerepte natuur nabij de Karpaten in het vizier krijgt.

Tot slot, zou je in de toekomst opnieuw voor een vrijwilligersvakantie kiezen?

Zeker. Na mijn afstuderen ben ik opnieuw met Bouworde op kamp vertrokken. Ditmaal voor een periode van drie maanden, met als bestemming Senegal.  De lerarenopleiding die ik net had afgerond, gaf me de mogelijkheid om er de theorie aan de maatschappelijke praktijk te toetsen. Ik ben nog steeds vrijwilliger bij Bouworde en geef nu ook workshops om mensen voor te bereiden op hun vertrek.

Ook zin gekregen in een “vrijwillig” avontuur? Nieuwsgierig naar de mogelijkheden? Surf naar www.bouworde.be en ontdek waar ter wereld je eigenzinnig kunt toeristen.

 

 

 

Tekst: Anne-Katrien Frans
Foto: Sara Tachelet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *