Athens, Here I come!

Alles achterlaten en in een vreemd land gaan wonen? Waarom? Wat deed je ervoor? Hoe lukt het je daar? Heb je een job? Hoe zit het met je papieren? Hoe leer je de taal? Niets voor mij zo weggaan, denk ik. Allemaal dingen die ik het laatste jaar heb gehoord. Deze vragen werden me vaak gesteld. Nu ik een jaar in Athene woon, kan ik de meeste van deze vragen beantwoorden. Ik koos ervoor om mijn pad te volgen naar Griekenland. Op 16 oktober 2014 nam ik pak en zak en vertrok richting Zuiderse oorden: Athens, here I come! Ik zet enkele stappen op een rij om een vertrek naar het buitenland te realiseren.

Stap 1: Weg met het materialisme! Bezittingen opzeggen in België

Eerst en vooral moet je ervoor zorgen dat alles wat bezittingen betreft in orde is in het land van vertrek. Opdracht nummer 1: zo weinig mogelijk spullen bijhouden om niet alles mee te sleuren naar Griekenland. Zeker driekwart van mijn spullen hebben een nieuw leven gevonden. Ik zette alles wat ik niet kon meenemen op Facebook te koop. Mensen kwamen halen wat ze nodig hadden – van meubels tot handtassen. En ze gaven me wat ze wilden.

Zaken die ik absoluut wou houden en niet kon meenemen, verdwenen in dozen. Die staan nu netjes bij mijn broer op zolder. Iedere keer dat ik een bezoekje breng, probeer ik wat mee te nemen. De rest van wat mee moest, stak ik in grote valiezen. Zo stonden zij al klaar. Na een maand was ik klaar voor vertrek. Ik verliet mijn appartement en logeerde even bij een broer. Vanaf augustus was ik homeless, een soort nomade met haar pak en zak. Ik boekte mijn ticket – een enkele rit – voor 16 oktober.

Stap 2: Waar is formulier XYZ naartoe? Papieren in orde brengen in België

De drie maanden voor mijn vertrek gaven me de tijd om alles op papier in orde te brengen. De normale wijze om te verhuizen naar het buitenland is dat je jezelf uitschrijft van jouw gemeente en je krijgt een getuigschrift van afvoering (model 8) – het klinkt negatiever dan het is – om je in te schrijven in de ambassade in het buitenland. Verder bracht ik alle papieren in orde om ook in Griekenland werkloosheidsuitkering te krijgen. Zoals bekend, is Griekenland niet the place to be om een job te vinden en ik moest ervoor zorgen dat ik daar dan een uitkering kreeg om te overleven voor de eerste maanden. Ik huppelde van de VDAB naar de ABVV en RVA. Iedereen vroeg wel een paar papieren, die niet altijd even gemakkelijk te vinden of te verkrijgen zijn. Maar uiteindelijk is het me gelukt. Een week voor vertrek had ik alle paparassen op orde. Ik had mijn U2-Formulier om me in te schrijven in het werkloosheidskantoor in Athene.

Stap 3: Γεια σας φιλοι μου(uitgesproken: Jia sas fili moe) /Goodbye my friends! Een afscheidsfeestje organiseren

Toegegeven: een afscheidsfeestje is niet onmiddellijk van levensbelang voor je vertrekt. Maar ik heb er enorm van genoten om iedereen nog een laatste keer te zien, om nog eens uit de bol te gaan met al de mensen die ik graag zie. Op het feestje zelf heb ik een lange tafel tentoongesteld met de zaken die ik nog had gehaald uit mijn laatste sorteringsfase van kleren, handtassen en schoenen. Ieder nam wat ze wou om thuis te hebben. Het was een leuk concept. Ik kom nu bij de mensen thuis en zie soms mijn voormalige spullen.

Stap 4: Van A naar B naar A naar C naar B – Papieren in Griekenland

D-Day is eindelijk aangebroken. Ik word afgezet met al mijn zakken, drie grote valiezen en een rugzak. Geen simpele zaak om alles zelf te dragen. Alles is hier uiteindelijk geraakt. Een paar uur vliegen en we zijn er. Het land van zon, zee, strand staat me op te wachten. Het voordeel dat ik heb is dat mijn vriend hier al een appartement heeft en de taal en de omgeving kent. Dit kwam heel goed van pas doorheen het hele jaar. De eerste week hebben we het heel rustig aangepakt. We zijn een weekendje weggeweest naar Kreta. Gaan slapen in een vuurtoren. Heel veel mooie stranden gedaan. Goed gegeten. De Griekse toon was gezet.

Aan de zee in Pikpa (strand in Athene)

Aan de zee in Pikpa (strand in Athene)

Na al dit moois komt het moeilijkste deel: we brengen de papieren in Griekenland in orde. Als je ooit naar Griekenland verhuist, wees hierop voorbereid: bureaucratie is een mythe! Eerst en vooral krijg je heel wat namen te horen die als Chinees klinken in je oren. Eerste plaats waar ik moest zijn: OAED (Manpower Employment Organization). Dit is het werkloosheidskantoor van Griekenland. Daar kreeg ik een hele lijst papieren om in orde te brengen. Met mijn beste Grieks dat ik de voorbije twee jaren had geleerd in een wekelijks lesje in België, probeerde ik alles te verstaan. Ik moest langs KEP (Burgerdienst Centrum) gaan voor papieren. Een AFM-nummer (Fiscaal identificatienummer) verkrijgen met mijn KEP papier. Een Europees paspoort verkrijgen van de politie (waarvoor je nog een tiental andere papieren nodig hebt). Een bewijs van waar ik woon en nog een paar kleine zaken. Als eerste ging ik naar KEP waar ik te horen kreeg dat ik een AFM-nummer moest hebben om het papier te verkrijgen. Ik ging naar IKA (Centrum voor sociale zekerheid) voor mijn AFM-nummer waar ik te horen kreeg dat ik een KEP nummer nodig had. Het begon allemaal goed.

Het heeft uiteindelijk een maand geduurd om alles in orde te brengen. We kregen uiteindelijk een fiscaal identificatienummer via wat interne connecties en gingen daarmee alle andere papieren halen. Voor mijn buitenlands paspoort moest ik een job hebben, wat in mijn ogen niet logisch was. Want daarvoor had ik juist weer dat paspoort nodig voor het werkloosheidsbureau. Uiteindelijk was een bepaalde som op mijn rekening genoeg om aan te tonen dat ik hier kon verblijven. Ik kreeg mijn werkloosheidskaart en dit was in orde. Enkele tips voor papieren in Griekenland: contacten ter plaatse zijn van groot belang, zorg dat je een minimum van de taal kent en let er vooral op dat je alles kopieert in het geval ze een kopie vragen. Dat doen ze hier uit gewoonte of ze verliezen het papier, dat kan ook wel eens gebeuren. Wat absoluut niet verwonderlijk is als je de kantoren ziet waar de papieren in hopen uit de kast puilen, klaar om omver te vallen en de helft te verliezen.

Stap 5: In de aanbieding: fantastische leerkracht

Last but not least: werk vinden. Zeer moeilijke opdracht in deze tijden in Griekenland. Ik stuurde al sinds juni 2014 mijn cv naar allerlei scholen door om in hun pool terecht te komen. Ik ging van oktober tot december langs bij verscheidene scholen in de hoop dat ze nog op een leerkracht zaten te wachten. Van hot naar haar liep ik om ergens een job als leerkracht te bemachtigen. Uiteindelijk vond ik het eerste semester van 2015 een mini-bijbaantje van anderhalf uur lesgeven per week. En dan nog in het Frans. Het was een fantastisch gevoel om weer voor de klas te staan. Het liedje duurde echter niet lang want met een 15 euro per week kwam ik natuurlijk niet ver. Ik stuurde mijn cv dan ook maar naar bedrijven die me misschien nodig zouden hebben voor mijn talenkennis. Het is zo dat ik een antwoord kreeg van Teleperformance. Ik werk nu voor Salt, een Zwitsers telecombedrijf waar ik customer service verleen. Het is mijn droomjob niet, maar het levert net genoeg op om een rustig leven te hebben.

Τι να κάνουμε? Έτσι είναι η ζωή (uitgesproken als: Ti na kanoume? Etsi einai i zoi: “Wat zullen we eraan doen? Zo is het leven”

En nu denk je: waarom is ze dan vertrokken? Als je echt een nieuw leven wilt beginnen dan heb je deze ‘miserie’ ervoor over. Ik ging op zoek naar een gezamenlijk leven met mijn vriend in de zon. En dat is me gelukt! We zijn nu een jaar verder en ik heb nog zeker geen spijt van mijn beslissing! Het is een heel belangrijke stap, maar je mag zeker niet vergeten dat naast de paperassen, het verhuizen, het werk zoeken en nog zo veel meer, er enorm veel voordelen zijn aan het leven in Griekenland. Ik leef in een land waar mensen blij zijn om te leven, op een rustig tempo en proberen te genieten van de kleine dingen des levens. Helemaal mijn ding. Als je ooit de droom hebt om te verhuizen naar het buitenland, ga ervoor! Alles is mogelijk, als je het zelf maar wilt en soms een beetje hulp krijgt.

Schermafbeelding 2016-01-31 om 23.11.04

Zicht van op mijn terras

© 2016 – Verrekijkers Magazine – Aurelie Petillion

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *