Ligt de toekomst van voeding in het water?

Zeewier kennen wij vooral als de meercellige algen, vastgehecht aan de bodem van de zee of een meer, die je liever niet tussen je tenen voelt kruipen tijdens het zwemmen. In Azië vormt het echter een belangrijk onderdeel van het dieet. In Europa is zeewier veel minder conventioneel als groente. Nochtans is zeewier een enorme bron van hoogwaardige vetten en eiwitten, en rijk aan mineralen. Ligt de toekomst van voedsel in het water?

De de teelt van de wieren brengt heel wat duurzame voordelen op. Het heeft geen meststoffen of waterreiniging nodig, en hoogwaardige technologische systemen zijn met de huidige methoden (met uitzondering van de verwerking) geen vereiste.

Dan is er nog het economisch voordeel. Op zee is ruimte genoeg voor uitbreiding van voedselvoorziening, in tegenstelling tot de druk op de natuurlijke limieten van het land. Een recent onderzoek van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) meldt dat gedurende de laatste 50 jaar de landbouwproductie van de wereld exponentieel gegroeid is met 2,5 tot 3 keer, terwijl de gekweekte gebieden op land slechts met 12 procent toegenomen zijn. In diezelfde tijd is voedselconsumptie en productie enorm gestegen. Een expansie met zeewier als potentiële hoofdrolspeler zou een oplossing kunnen brengen.

Begonnen in de jaren 1670 in Japan, is de zeewier-industrie uitgegroeid tot de tweede grootste zoetwater teelt in de wereld, met een waarde van 5,6 miljard dollar. China heeft de rol van grootste producent overgenomen in de globale productie van 7,5 miljoen ton per jaar. Japan en Zuid-Korea volgen, de rest van de wereld lijkt achterop te hinken.

1416519_10207214900583739_1782662208_o

Klimaatverandering

De zeewierteelt is stilaan ook uitgegroeid tot een alternatief voor het reduceren van overbevissing en de consequente druk op de biodiversiteit in de oceanen. Het kweken helpt de koraalriffen te behouden en met de snelle groei kan zeewier Co2 in grote en snelle hoeveelheden opnemen. Het methaan in het afstervingsproces kan gebruikt worden voor elektriciteitsproductie of als brandstof in de vorm van bio methaan. De wieren zorgen zo voor 30% van de brandstof gebruikt voor transport in Japan.

Waarom lijkt Europa niet in deze ontwikkelingen deel te nemen? Zeewierproductie bleef stabiel tot het jaar 2000, en is sindsdien gedaald met een derde. Recente Europese initiatieven schijnen zeewier vooral te willen inzetten in de strijd voor duurzame energie in plaats van voedselvoorziening. Eind oktober publiceerde het Energieonderzoek Centrum Nederland een gunstige evaluatie dat de weg opent voor zeewierteelt om biomassa te produceren. De oogst zou op speciaal ontwikkelde matten gebeuren, in tegenstelling tot de traditionele manieren van touwen en netten. Hierdoor zou de opbrengst spectaculair toenemen en de energie zelfs die van windmolens overtreffen. In de toekomst lijkt het dus mogelijk dat zeewier de kusten van Noordwest-Europa zal versieren.

Duurzame vis

Ondanks dit alles nog steeds geen fan van wieren? Een andere mogelijke en duurzame oplossing in voedselvoorziening kan gevonden worden op een onverwachte plek. Diep in het Vlaamse binnenland, meerbepaald de Oost-Vlaamse gemeente Kruishoutem, heeft viskweker en bioloog Stijn Van Hoestenberghe een duurzame vis ontwikkeld die uitsluitend vegetarisch voedsel eet. Met de opwarming van de aarde zwermen steeds meer vispopulaties in de oceanen uit naar de polen. Verhoogde koolstof veroorzaakt

oceaanverzuring, waardoor de groei van zee-organismen verstoord wordt en het ecosysteem aantasten. De omegabaars, gekweekt in een ecologische visboerderij op het vasteland, zou een lokale uitweg kunnen bieden. De vis lijkt ook een durabele afwisseling voor een economie waar vis in de Belgische supermarkten uit Noord-Europa, China en Vietnam ingevoerd wordt. Met onvoldoende zelfvoorziening voor de Belgische visconsumptie en, volgens cijfers van het WWF, een daling van de populatie van makreel, tonijn en bonito met 74% is de omegabaars een welkom alternatief.

Dat met zeewierteelt en de omegabaars er verschillende uitwegen voor hedendaagse globale en ecologische problemen in het water gevonden kunnen worden lijkt duidelijk, het is nu nog echter de vraag of we bang zijn om ons aan koud water te verbranden.

Tekst: Arno Van Rensbergen
Foto: NASA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *