Wat de bussen in Lima vertellen over de samenleving

Bussen snijden elkaar de pas af. Hosselaars hangen uit de open deuren en overtuigen voorbijgangers om op de bus te stappen. Bushaltes ontbreken. Dienstregelingen bestaan niet. De bus stopt waar groepjes mensen verzamelen. Het chaotische openbaar vervoer in Lima staat symbool voor de geest van de samenleving. 

Grote tourbussen, zwarte bussen met blauwe stoeltjes, witte bussen met kleine grijze stoeltjes, autobussen, microbussen, taxiauto’s, minitaxi’s en taximoto’s. De variëteit van openbaar vervoer in Lima is indrukwekkend. Ze rijden tussen de onverzadigbare stroom van  voertuigen op de straten van de hoofdstad. Op de bussen zitten een heleboel Peruanen die voor een paar soles naar hun bestemming worden vervoerd. Passagiers vallen een voor een in slaap. Door de hitte en de afwezigheid van aircondition staan de ramen op de bus wagenwijd open. Alle uitlaatgassen dringen binnen. In plaats van verkoeling word je slaperig door de koolstofdioxide die verzamelen in het voertuig.

Verkeer in lima. Bron: world bank

Wat opvalt, is de aggressie van de verschillende bussen. Ze snijden elkaar de pas af. De hosselaars roepen en tieren om je op de bus te krijgen. De buschauffeur rijdt snel en overtreedt verkeersregels om je op je bestemming te krijgen. Op het eerste gezicht krijg je kop noch staart aan deze manier van werken. Maar voor mij staat dit symbool voor de dagelijkse strijd die Peruanen voeren om rond te komen. Peru kent niet de Europese verzorgingsstaat. Als de inwoners zelf niet zorgen voor een inkomen staan ze letterlijk alleen op straat. Op dit moment zijn het presidentsverkiezingen in Peru. Grote campagneborden prijken op de straat. De politiekers pleiten voor ‘1000 soles salario minimo’ Dat is 266 euro per maand. Op dit moment is het minimumloon 200 euro. De enige manier om rond te komen is om elke dag de straat op te gaan met eender wat en geld te verdienen. Iedereen verkoopt eten, kledij, prullaria of biedt een dienst aan zoals schoenen poetsen. Als je gehandicapt bent of pech hebt, bedel je.

 

Beschouw elke bus als een zelfstandige. De buschauffeurs moeten zelf een bus huren waar ze mee rond mogen rijden. Ze maken gebruik van een aantal vaste vooraf bepaalde routes. Het is verplicht om iemand in dienst te nemen die op de bus kaartjes verkoopt. Je kan geen abonnement nemen. Enkel losse verkoop. Om uit de kosten te geraken, gedragen de buschauffers zich assertief (of aggresief liever). Ze stoppen op willekeurige plaatsen om mensen op en af te laten. Elke bus wil eerst op zijn bestemming geraken.

Als deze mensen niet hosselen dag in dag uit, belanden ze op straat. Ondanks de ieder voor zich mentaliteit in de vervuilde stad, dragen Peruanen elkaar en buitenlanders een warm hart toe. Ze staan altijd open voor een praatje. De verkeerschaos waar iedereen zijn eigen bestemming probeert te bereiken zonder naar elkaar te zien, is hoe de Peruaanse samenleving in elkaar zit. Je werkt als een paard om niet te belanden op de straat.

Door Isabelle Gheldolf

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *