Werkelijke vrijheid

Blauw en roos. Man en vrouw. Jupiler en kriek. Man en vrouw. Metallica en Beyoncé. Man en vrouw. Het is slechts een greep uit de talloze hokjes waarin we mannen en vrouwen dagelijks duwen. ‘Echte’ mannen dragen geen roze t-shirts en drinken geen kriek terwijl ze naar muziek van Beyoncé luisteren. Dat is toch veel te gay ? En o ja, een vrouw die voetbalt, pinten drinkt en naar Metallica luistert, sowieso lesbisch… Toch?

Door Gilles Van Hecke

Ofwel man ofwel vrouw

Op zich is daar natuurlijk niks mis mee. Iedereen kent wel iemand die homo, lesbisch of biseksueel is. De meesten onder ons verklaren daar dan ook geen enkel probleem mee te hebben. Dat is maar helemaal terecht ook uiteraard. Wat maakt het in godsnaam uit op wie iemand verliefd wordt? Oké, tot daar zijn we al geraakt.

Waarom zouden enkel mannen dit lusten?

Waarom zouden enkel mannen dit lusten?

Er dient zich echter een ander probleem aan. Zoals u in de inleiding kon vaststellen, houden we ervan om mensen in bepaalde hokjes te proppen. Doorheen de eeuwen heeft de mens het onderscheid tussen man en vrouw zoveel mogelijk proberen te beklemtonen zonder dat iemand zich daar vragen bij gesteld heeft. Het focussen op de verschillen tussen man en vrouw heeft tot een soort van tweedeling gezorgd. Met betrekking tot heel wat menselijke activiteiten en gedragingen werd er door de tijd heen als het ware beslist dat het ofwel om een vrouwelijke activiteit/gedraging ofwel om een mannelijke activiteit/gedraging ging. Op die manier werden er van mensen bepaalde verwachtingen gecreëerd die afhankelijk zijn van hun geslacht. Wanneer iemand dan niet aan deze verwachtingen voldoet en zich dus zogezegd gedraagt als iemand van het andere geslacht, dan stellen we ons vragen..

Jammer genoeg stellen we ons keer op keer de verkeerde vraag. We vragen ons immers af wat deze knul of griet in godsnaam bezielt om zich te gedragen als iemand van het andere geslacht. Wat we blijkbaar niet zien, is dat bepaalde activiteiten/gedragingen helemaal niet geslachtsgebonden hoeven te zijn. Een betere vraag zou dan ook zijn: als deze persoon zich niet aan de typisch mannelijke/vrouwelijke tradities en gewoontes houdt, betekent dit dan niet dat er iets mis is met deze klassieke rolindelingen? Immers, dit betekent dan wellicht toch dat er nog andere mannen en vrouwen zijn die volgens bepaalde rolverwachtingen leven zonder dat ze dit zelf willen? Heel wat mensen durven vaak niet helemaal te doen wat ze écht zouden willen doen, uit schrik om uitgelachen te worden aangezien men zich niet als een ‘normale’ jongen/meid gedraagt. Is dit niet zonde?

Concrete voorbeelden

Laat ons nu even concreet worden. Het is een ongeschreven regel dat mannen onder elkaar geen blijk tonen van hun gevoelens. Wanneer mannen samen naar een dramafilm kijken, dan zal er haast nooit iemand een traan laten. Wanneer dezelfde groep mannen opnieuw naar de dramafilm kijkt met enkel zijn partner in de buurt, dan valt te voorspellen dat een aantal van deze mannen wél een traan zal laten. Sommigen zullen het zelfs in het bijzijn van hun partner nog niet durven. Van waar die angst om een traan te laten bij het bekijken van een film, wat toch een heerlijk intense emotie kan zijn? Omdat échte mannen niet wenen volgens de klassieke rollenindeling. Hoewel iedereen weet dat dit klinkklare onzin is, trachten we blijkbaar toch hardnekkig vast te houden aan dit diep verankerde beeld van de man. Dit is toch jammer, niet?

Wenen tijdens een film, waarom niet?

Wenen tijdens een film, waarom niet?

Een ander eenvoudig voorbeeld betreft het drinken van kriek. Hoewel slechts weinige mannen oprecht genoten hebben van hun eerste pintje ooit, wordt er nogal lacherig gedaan over een kerel die een kriek bestelt op café. Nochtans is het zo dat vele jongeren de zoete smaak van kriek beter kunnen verdragen dan de eerder bittere smaak van een gewoon pintje. We zijn het er allemaal over eens dat smaak een subjectief gegeven is, maar wanneer een man liever kriek dan pils drinkt, wordt er vaak de vraag gesteld of het wel een ‘echte’ man is. In het ergste geval stellen we ons zelfs vragen bij de seksuele geaardheid van die persoon. Wat we dus opnieuw zien, is dat veel jongemannen zich niet vrij voelen om te doen wat ze werkelijk willen doen. Uit schrik om het voorwerp van spot uit te maken bestellen ze dan maar een pintje in plaats van een kriek. Opnieuw, is dit niet zonde?

Werkelijke vrijheid

Dit zijn slechts twee voorbeelden. Uiteraard bestaan er mannen die oprecht geen traan hoeven te laten bij het bekijken van een film, net zoals er jonge gasten zijn die oprecht liever een pintje dan een kriek drinken. Het punt waar dit artikel naartoe wenst te gaan, is dat iedere persoon volledig vrij zou moeten zijn om te doen wat hij/zij oprecht zou willen doen (binnen de perken van de wet uiteraard). Jammer genoeg is dit vandaag de dag helemaal het geval niet. Veel jongeren (en wellicht ook ouderen) voelen zich genoodzaakt om binnen een bepaald maatschappelijk kader te passen. Voor een jongen betekent dit dat hij beter geen roze t-shirts draagt en niet te emotioneel is. Voor een meisje betekent het dan weer dat ze beter niet te stoere praat verkoopt en haar kapsel niet te kort zet.

Weg met hokjesdenken

Weg met hokjesdenken

Is het trouwens niet jammer dat we iemand als gay of een pot bestempelen, louter en alleen omdat deze persoon buiten de lijntjes durft te kleuren? Ten eerste staan er heel wat mensen niet bij stil wat het betekent wanneer ze zeggen dat iets nogal gay is. Meestal bedoelt men hier immers mee dat men het afkeurt. Bijvoorbeeld: “Beyoncé? Zo gay, daar luister ik niet naar hoor. Het moet verschrikkelijk kwetsend zijn voor leden van de Holebi-gemeenschap om dagelijks zulke commentaren te lezen op Facebook, Youtube, Instagram, … Ten tweede getuigt dit opnieuw van hokjesdenken. Wanneer iemand namelijk iets doet dat niet binnen de klassieke rolindeling van man/vrouw past, dan wordt daar meteen uit opgemaakt dat deze persoon geen hetero kan zijn. Op die manier worden personen vaak gedwongen om zich toch te ‘normaliseren’ en zich weer te gedragen binnen het klassieke kader.

Wordt het niet eens tijd dat we stoppen met elkaar in hokjes te proppen? De klassieke rolindelingen met bijhorende kenmerken voor mannen en vrouwen heeft ervoor gezorgd dat heel wat mensen zich niet volledig vrij kunnen voelen. Zou niet elke persoon gewoon moeten kunnen doen wat hij of zij wil? Wanneer een man bijvoorbeeld een kleedje zou willen dragen, waarom zou dit dan eigenlijk niet kunnen? Wie heeft er bepaald dat dit enkel voor vrouwen is? Om werkelijk vrij te zijn, zouden we ons die vraag vaker moeten stellen: ‘wie heeft er dit eigenlijk bepaald?’ Inderdaad, iedereen zou voor zichzelf moeten kunnen bepalen wat hij of zij wél en niét wil, zonder het risico te lopen dat de maatschappij hem/haar daarvoor anders bekijkt. Pas dan kunnen we werkelijk vrij zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *