Slecht nieuws uit Nicaragua

In Nicaragua is opnieuw een revolutionaire sfeer. De huidige president (een voormalige revolutionair) voert meer en meer een asociaal beleid en drukt straatprotesten gewelddadig de kop in, met doden tot gevolg. De auteur van dit artikel was in 2008 in Nicaragua op inleefreis en bleef contact houden met de mensen die hij daar heeft leren kennen. Via Whatsapp is hij op de hoogte van de laatste ontwikkelingen vanuit het perspectief van de Nicaraguanen zelf.

Door: Bert Leysen

flag-2528952_1920

Als derdejaarsstudent geneeskunde ben ik in 2008 via de Universitaire Stichting voor OntwikkelingsSamenwerking (USOS) samen met een diverse groep medestudenten op inleefreis geweest naar Nicaragua. Dit was een overweldigende ervaring voor mij, zowel de voorbereiding, de reis zelf als de nabesprekingen. Ik leerde er veel interessante mensen kennen, van dichtbij en ook vanop een afstand. 

Een van die personen wiens levensverhaal ik heel integrerend vond is Ernesto Cardenal. Er is veel over zijn leven te vinden en als je je daarin inleest, kom je heel veel over de laatste 65 jaar van Nicaragua te weten.

Toen hij nog geen priester was, deed Ernesto Cardenal al een eerste keer mee aan de Aprilrevolutie van 1954 tegen het dictatoriale regime van Somoza. Deze revolutie is mislukt, met helaas ook veel bloedvergieten. Toen hij priester was, stichtte hij de beroemde boeren- en kunstenaarsgemeenschap van Solentiname, en sloot hij zich aan bij de Nicaraguaanse sandinisten om het dictatoriaal regime van de familie Somoza te bestrijden. In 1979 kwamen de sandinisten aan de macht. Ernesto Cardenal was van 1979 tot 1987 Nicaraguaans minister van Cultuur, en kreeg hiervoor tijdens zijn bezoek aan Nicaragua in 1983 een standje van paus Johannes Paulus II, die niet graag zag dat zijn priesters politieke posten bekleedden.

Op zijn 93-jarige leeftijd moet het nu voor Cardenal heel pijnlijk zijn te zien hoe zijn sandinistische ‘compadre’ Ortega, de huidige president, de rol van dictator heeft overgenomen. De muzikale broeders Mejía Godoy die in het verleden al tegen Somoza zongen, hebben door de gewelddadige repressie van Ortega opnieuw inspiratie voor protestsongs. ‘Los jovenes de abril’ van Carlos Mejía Godoy en ‘Mi patria me duele en abril’ van Luis Enrique Mejía Godoy gaan niet over de jonge martelaars van 1954, maar over die van 2018.

Met mijn gastheer in Managua klikte het enorm. Ik heb drie weken in Managua gelogeerd bij Juan Carlos Arce Campos, toen hij als advocaat ook nog sociologie bijstudeerde aan de lokale partneruniversiteit Universidad Centroamericana. Toen hij twee jaar later in Barcelona genderstudies studeerde voor een jaar, ben ik hem gaan bezoeken. Ik ben er ook in geslaagd hem uit te nodigen op de vastenmaaltijd van mijn dorpsparochie, om over Nicaragua te komen spreken voor alle aanwezigen.

Nu, nog eens 8 jaar later, is hij een van de leidende figuren van het Centro Nicaragüense de los Derechos Humanos (CENIDH). Als mensenrechtenactivist vreest hij voor zijn vrijheid en zelfs voor zijn leven, want er zijn al veel doden gevallen bij de protesten. Er zijn ook veel mensen langdurig opgesloten, enkel omdat ze op straat hun mening over de regering verkondigden.

In onze Whatsapp-gesprekken vertelt hij over de strijd die hij levert, en polst hij af en toe naar de informatie die hij nodig heeft om overwegingen te maken naar een eventuele emigratie toe. Als hem de grond te heet wordt onder zijn voeten dan zal hij vertrekken, want hij heeft immers ook de zorg voor zijn vrouw en drie kinderen.
Misschien paradoxaal, maar het feit dat ik af en toe hem kan helpen met nadenken over een vluchtweg zorgt ervoor dat hij meer moed heeft om verder te gaan met zijn gevaarlijke en nobele werk.

Een van onze gesprekken ging over de penibele toestand van Amaya Eva Coppens. Zij is de dochter van een Belgische vader en een Nicaraguaanse moeder, en heeft de dubbele nationaliteit. Ze groeide op in Nicaragua en besloot geneeskunde te studeren. Tijdens haar studies escaleerde de asociale politiek van het Ortega-regime en besloot ze mee te gaan protesteren. Ze werd een van de studentenleiders. 

Amaya 1

Amaya Eva Coppens uit Nicaragua

Amaya werd opgepakt de 10de  september, volgens Amnesty International zonder aanhoudingsbevel, en op basis van verdenkingen van “terrorisme”, “brandstichting”, “aanvallen” en “illegaal bezit van wapens”. Ondanks hevig binnenlands en internationaal protest tegen de opsluiting van betogende studenten en andere activisten – de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders is zelfs al tussengekomen, wordt ze nog steeds vastgehouden. Het CENIDH van Juan Carlos betoogt actief mee tegen deze schendingen van de mensenrechten.

Vanuit België kunnen we weinig doen aan de situatie in Nicaragua. Wat wel kan om toch op het beleid van Ortega te wegen is via Amnesty International mee de petitie ondertekenen om Amaya vrij te krijgen, of brieven schrijven. Zie voor de oproep in het Engels om brieven te schrijven, en voor de online petitie in het Nederlands.

Als je Amaya helpt, help je ook Juan Carlos, Ernesto, Carlos, Luis Enrique en iedereen die opnieuw democratie en recht wil in Nicaragua.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *