Nooit meer

Begin november is niet alleen in België, maar ook in veel andere landen een korte periode van bezinning rond dood en lijden. Op 1 en 2 november herdenken we onze doden en op 11 november herdenken we de Wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog, en daarmee spreken we ook deze wens uit: “Nooit meer oorlog”.

Door: Bert Leysen
Nooit meer

In hoeveel talen werd deze wens al uitgedrukt?

Ook dit jaar is er weer een nieuwe organisatie uit de grond gestampt bevlogen door deze woorden, door Nicaraguanen in ballingschap in Costa Rica. Ze noemen zichzelf “Colectivo de Derechos Humanos Nicaragua Nunca Mas” (‘Collectief voor Mensenrechten Nicaragua Nooit Meer’). Hierover berichtte ik reeds in Verrekijkers.

De oprichters zelf refereren naar de ‘Nunca Más’ beweging in Argentinië, Guatemala en Colombia. Daar zijn immers ook enorme schendingen tegen de mensenrechten gebeurd op aanstichten van de overheid, en telkens werd dikke boeken geschreven waarin deze schendingen beschreven staan, zodat ze niet vergeten kunnen worden. De Nederlandse koning Willem-Alexander kent het Argentijns verhaal zeer goed door het familiaal verleden van zijn vrouw, koningin Máxima.

In december 2018 ging mijn Nicaraguaanse vriend Juan Carlos in ballingschap naar Costa Rica, omdat hij vreesde gevangen genomen te worden omwille van zijn activiteiten voor het Centro Nicaragüense de los Derechos Humanos (Nicaraguaans centrum voor mensenrechten). Hij was immers, net als veel andere Nicaraguanen, erg kritisch voor de dictatoriale gedragingen van het presidentiële koppel Ortega-Murillo. Hij heeft veel media aandacht gekregen tijdens betogingen, hij moet dus bekend geweest zijn bij de politiediensten.

Het laatste woord over deze evoluerende situatie is nog niet geschreven. Maar ik kan mij heel goed inleven in de reeds vaak herhaalde wens: nooit meer.

Samen met zijn medestanders, en met hulp van een aantal (vnl katholieke) organisaties, zet hij zijn werk voort. Zijn equipe is erin geslaagd om een Costaricaanse vzw op te zetten, nu met alles erop en eraan met een functionerende website, en een facebook- en twitterpagina. Ze produceren rapporten over schendingen van mensenrechten en overhandigden een rapport aan de Costaricaanse afdeling van de Verenigde Naties. Ze fungeren ook als aanspreekpunt voor de Nicaraguaanse ballingen in Costa Rica, een groep die ondertussen gegroeid is tot meer dan 77.000 mensen.

Amaya Eva Coppens, waarover ik ook eerder berichtte, werd nu wel vrijgelaten en is zelfs al komen spreken in België over haar ervaring. Er werd door de Nicaraguaanse regering amnestie uitgesproken zowel voor de activisten (die volgens Amaya Coppens niets verkeerds hebben gedaan, dus waarom is amnestie nodig?) als voor de politiediensten die overmatig geweld hebben gebruikt tijdens betogingen.

Het laatste woord over deze evoluerende situatie is nog niet geschreven. Maar ik kan mij heel goed inleven in de reeds vaak herhaalde wens: nooit meer.

Het ‘Nunca mas’ en ‘nooit meer oorlog’ komen voort uit een pijnlijk ‘nevermore’ zoals beschreven door Edgar Allan Poe. Zijn gedicht ‘The Raven’ verhaalt over een bizarre raaf die een man bezoekt terwijl hij rouwt om zijn engelachtige liefde. Dit gedicht volledig lezen loont de moeite. Toch volgt hier slechts een citaat van de laatste strofe:

 

“And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon’s that is dreaming,
And the lamplight o’er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted – nevermore!”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *