‘iEs Argentina!’

Het land van Messi, Máxima en Emiliano

‘iEs Argentina!’ is een uitspraak die verschillende ladingen dekt. Bij alles wat er fout gaat in het land, of het nu gaat om de politiek, de economie of kleinere zaken, zegt men: ‘tja, dat is Argentinië’. Oftewel: ‘niks aan te doen’. Toch is er een heleboel om als Argentijn ontevreden over te zijn. De crisis van 2001, die oversloeg naar Europa, is in Argentinië nooit weggegaan. Het land wordt geteisterd door werkloosheid en bizarre wetten die het van de afgrond zouden moeten behoeden. Verrekijkers vroeg zich af of de Argentijnse jongeren van vandaag nog vertrouwen hebben in de toekomst. Hoe ervaren zij het huidige politieke en economische klimaat van hun land? Hebben ze hoop op een goede job en aanvaardbare levensstandaard? Of vrezen ze het slachtoffer te worden van nieuwe crisissen in het land?

Aan het woord is Emiliano Navarrete. De Argentijn studeerde toerisme aan de Moron University Buenos Aires en werkt op dit moment in een hotel in Buenos Aires. Als jongere is hij opgegroeid met de crisis en dit is zijn verhaal.

Welkom in Argentinië

Vertel eens over de huidige economische crisis in Argentinië. Wat is er allemaal gaande en sinds wanneer?

‘Naar mijn mening begon het allemaal in de jaren ’50 met de lange love affair van Argentinië met de Peróns. Het land had één van de meest succesvolle economieën ter wereld, tot Juan Perón aan de macht kwam en dit vernietigde. Sindsdien hebben we een groot aantal verschillende soorten politieke en economische crisissen gehad. Hierdoor is de bevolking ontzettend veerkrachtig geworden op het gebied van financiële crises. Wanneer je tegen een Argentijn begint over de crisis, zegt deze: ‘Welkom in Argentinië. Geen probleem, dit is heel normaal hier.’ Dat betekent echter niet dat we het zomaar accepteren. Met dank aan alle financiële mistoestanden die we hebben ervaren, zijn we heel goed geworden in het omgaan met inflatie en een belachelijk overheidsbeleid.’

Wetten omzeilen en protesteren

Wanneer er weer iets fout gaat, zeggen de Argentijnen: ‘welkom in Argentinië’, en gaan vervolgens verder met hun dagelijkse bezigheden. Waarom denk je dat de Argentijnen zo meegaand zijn en alles laten gebeuren?

‘We zijn niet meegaand, maar weten steeds beter hoe we om moeten gaan met een crisis. Er is altijd iemand die weet hoe hij zo’n wet kan omzeilen en die vertelt dit dan aan zijn naaste omgeving. Dit verhaal verspreidt zich over de bevolking, waardoor iedereen weet hoe hij zich kan wapenen tegen het beleid en het zelfs in zijn eigen voordeel kan laten uitdraaien. Hierdoor is er een robuuste ondergrondse economie ontstaan: wanneer mensen zaken buiten de boeken kunnen houden, doen ze dat. De Argentijnen zijn trots op hun kundigheid om met de overheid om te gaan.’

Tegenover hun schijnbaar stoïcijnse houding, staan de vele protesten die worden gehouden. Waren deze in het verleden ook al zo talrijk of is dit een direct gevolg van het politieke klimaat? Hoe denk je dat dit in de toekomst zal zijn?

‘In 1999 begon de economische depressie, die de toestand van de economie enorm deed verslechteren. Het begon met een afname van het bruto binnenlands product (bbp). Deze crisis zorgde ervoor dat de regering viel, door de staatsschuld, de grote werkloosheid, de rellen, toename van alternatieve koersen en het einde van de vastgestelde koers tussen de peso en de Amerikaanse dollar. Een groot aantal demonstranten stierf tijdens de protestacties. Op een week tijd hadden we maar liefst zes verschillende presidenten. Voor mij was dit het hoogtepunt van Argentijns wanbeleid, maar als de regering zijn visie niet verandert, denk ik dat er op een dag een nieuw triest hoofdstuk in onze geschiedenis kan worden bijgeschreven.’

We hadden in één week zes presidenten

 

 

Het beleid van Cristina

De prijzen van de producten in de supermarkt zijn de afgelopen twee jaar met 40 procent gestegen, terwijl de lonen gelijk bleven en de inflatie steeg. Volgens de Engelstalige krant The Buenos Aires Herald is de inflatie sinds begin dit jaar al met 18,9 procent toegenomen. Cristina Kirchner, de presidente van Argentinië, voert een opmerkelijk beleid om het land te behoeden voor nog meer financiële moeilijkheden.

 ‘De regering van Cristina Kirchner is hardcore socialistisch, en naar mijn mening is dit de slechtste regering ooit. Ik vind deze overheid (excusez le mot) echt klote. Ze neemt niet alleen slechte beslissingen, maar ze drijft de mensen ook uit elkaar. Op dit moment wordt er door het volk niet over politiek gepraat omdat het een open deur is voor ruzie. Dit kan gebeuren tussen vrienden, maar ook tussen familieleden.

De overheid legt de import aan banden. In plaats van te importeren, moeten we de producten zelf fabriceren, maar in veel gevallen hebben we hiervoor niet de technologie. Dat is niet het enige: de beleidsmakers geven het monopolie op de productie aan vrienden, waardoor de producten erg duur zijn en tegelijkertijd van slechte kwaliteit. Een van de meest populaire en gênante voorbeelden is Apple: de presidente wil een Apple-fabriek in Argentinië, maar het bedrijf weigert dit, waardoor de prijs van elk Apple-product nu drie keer zo hoog is als in elk ander land. Een ander voorbeeld is dat de overheid geen krant van de oppositie wilde en daarom alle kranten nationaliseerde. De kranten die tegen de overheid zijn moeten hierdoor in veel gevallen een hoge fee betalen om te mogen verschijnen.

Weer een ander voorbeeld is dat Argentijnen niet veel geld uit een geldautomaat kunnen halen. Als je geen dollaraccount hebt, laat de overheid je er ook geen openen. Het verkrijgen van dollars is heel erg moeilijk omdat ook dit door de overheid wordt gecontroleerd. Voor Argentijnen die buiten Argentinië reizen, bestaat er een speciale wet die reizigers verplicht 20 procent meer belasting te betalen op het geld dat in het buitenland met een creditcard wordt betaald.’

Denk je dat dit ingrijpen van de overheid de crisis effectief aanpakt?

‘Ik denk niet dat dit soort wetten het land helpt. Serieus, ik heb nog nooit ergens over dit soort wetten gehoord. Ik denk dat ze compleet “out of control” zijn. Alleen al in 2013 hebben we drie of vier protesten gehad met een totaal van twee miljoen demonstranten, wat ongeveer 5 procent van de Argentijnse bevolking is. In de meeste landen zou dit genoeg zijn om een dictator in een privéjet met zijn regering te laten vluchten. De overheid zei daarop echter: ‘laat de mensen maar protesteren. We zijn niet geïnteresseerd in hun opinie’. Ik denk echt dat dit het land niet helpt.’

Alleen al in 2013 protesteerden bijna twee miljoen Argentijnen

 

 

En de Argentijnse jongeren dan?

‘Buenos Aires biedt veel mogelijkheden voor werk en studie, want onderwijs is gratis aan de publieke universiteiten. Dit betekent echter niet dat het onderwijs ook goed is, vooral de middelbare scholen zijn erg slecht. Daardoor hebben tieners erg veel problemen bij het starten van een bachelor studie. Daarnaast zijn de provincies vooral agrarisch georiënteerd. Hier is de invloed van de overheid zwakker en zijn de bewoners ook een stuk relaxter. Maar de werkmogelijkheden zijn er kleiner en wanneer je aan een goede universiteit wil studeren, zal je naar Buenos Aires of een andere grote stad moeten, zoals Cordóba of Rosario. Het resultaat hiervan is dat de jongeren naar de steden trekken en daar na hun studie blijven hangen.’

Je hebt ook in de Verenigde Staten (VS) gewerkt. Wat was het grootste verschil tussen de VS en Argentinië qua levensstandaard?

‘Er is een groot aantal verschillen, het leukste was dat ik in de VS stopte met nadenken over economische en politieke problemen. Het tast je niet aan wanneer je in het buitenland bent en daardoor voelde ik me een stuk kalmer. Steeds moeten nadenken over hoeveel méér geld je de volgende maand nodig hebt vanwege de inflatie, is stressvol. Ten tweede is het gevoel van onveiligheid minder, wat voor een Argentijn heel vreemd is omdat we niet anders kennen. Tegelijkertijd heb ik mijn land gemist, mijn cultuur: we zijn een stuk socialer dan de mensen in de VS. Wij Argentijnen willen graag weten met wie we samenwerken of studeren. Ik herinner me dat mijn baas in de VS me opdroeg om minder close te zijn met mijn collega’s. In Argentinië is het heel gebruikelijk om elkaar een knuffel of een kus te geven, in Amerika wordt dit soms gezien als seksuele intimidatie.’

Is er wel een toekomst voor de Argentijnse jongeren?

‘Een toekomst bestaat altijd, maar ik weet echt niet of de Argentijnse jongeren van nu de toekomst willen die het land biedt. Het is lastig wanneer je niet de noodzakelijke bagage hebt om aan de universiteit te kunnen studeren. Volgens mij is studeren de enige mogelijkheid voor jongeren om in Argentinië een toekomst te hebben, omdat onderwijs en algemene kennis nodig zijn om de juiste keuzes te maken voor het Argentinië van de toekomst.’

Hoe zie je de toekomst voor jezelf? Zou je in Argentinië willen blijven?

‘Ja, ik heb het gevoel dat er meerdere mogelijkheden zijn in Argentinië, zowel voor mijzelf als voor elke andere Argentijnse jongere die aan het werk wil. Ik ben tegen de huidige regering omdat ik bij hen slechts problemen zie en geen oplossing voor de bestaande problemen, maar daarbuiten heb ik gewoon het gevoel dat Argentinië mij een goede toekomst te bieden heeft.’

De Argentijnen zijn ontzettend trots op “hun” paus, ‘“hun” koningin Maxima, ‘“hun” Messi en “hun” Maradonna. Welke invloed hebben alle problemen op dit nationalistische gevoel?

‘We zijn trots op “onze paus” en “onze koningin” omdat het deel is van onze cultuur. We hebben het nodig, we moeten het voelen en op dezelfde manier aan de wereld kunnen laten zien: ’we zijn hier en deze personen zijn hier geboren’. Naar mijn mening is dit nationalisme onderdeel van onze crisis en ervaringen. Er is dus een hoop waar aan gewerkt moet worden, maar we hebben gelukkig ook onze nationale helden.’

 

Argentinië in het kort

  • Hoofdstad: Buenos Aires (2,8 miljoen inwoners)
  • Officiële taal: Spaans
  • President: Cristina Fernandez de Kirchner
  • Aantal inwoners: 41,09 miljoen
  • Oppervlakte: 202 km²
  • Valuta: Argentijnse peso
 
Tekst: Saskia Rademaker                

Foto’s: Saskia Rademaker, Iduna Loing

 

FacebookTwitterDiggMore...

Zowie Kokx december 21, 2013 Debat